|
Editie 16 - 15 februari 2010: Het wonder van de mandarijn
Salem Aleikum, lebes! verwelkomde ik het baasje vrolijk, naar de markt geweest?
Ja, zei hij hees, mandarijntjies. Van Marokko.
Die zien er lekker uit! Het gevlochten waaibomenhouten mandje puilde uit van de oranje, bijna onooglijk mandarijntjes, sommige nog met een groen blaadje eraan.
Deze zijn lekker, antwoordde hij vriendelijk. Hij pakte twee mandarijntjes en legde ze op de betaaltafel.
Ho! Nou, dank U wel.
Ik stempelde zijn kaartje af en het mannetje liep wankel naar achteren, waar al twee andere passagiers zaten.
U ook mandarijntjie? vroeg hij aan de jongeman.
Nou graag! zei de jongen gretig.
U ook? vroeg het baasje aan het meisje.
Dat lijkt me heerlijk! Zij stond op, liep naar hem toe en het vriendelijke baasje legde een mandarijn in haar hand.
Ja, dank U wel.
Een minuutje later rook de hele bus naar mandarijn. Onverwacht sappig voor zo'n kleine vrucht, smaakten ze ook nog eens ongekend goed.
Het lijkt wel een zuurtje, riep ik naar achteren, ze zijn errug lekker hoor!
De anderen knikten om het te beamen.
'Kijk, dacht ik bij mezelf, terwijl ik de tweede mandarijn pelde, dit is nou met liefde gegeven en in dank gegeten. Wij zitten hier met zijn viertjes vredig bij elkaar, en hebben vanwege een simpel mandarijntje zowaar een onderlinge band. Is dit dan het begin van zoiets als de wereldvrede? Kennelijk kan die vrede uit onverwachte hoek komen, zoals van dit vriendelijke baasje. Hebben wij nog wel oog voor kleine gebaren als deze, staan wij nog wel open voor iets wat uit het hart komt, in plaats vanuit een organisatie, een wetboek of een wild brallende politicus? Zouden wij, mensen onderling, nog wel geloven in het goede in de mens? Want als er maar genoeg mensen zijn die in het goede in de mens geloven, dan weet ik zeker dat elke tegenstelling die ons tegen elkaar in het harnas jaagt verwelkt tot een blad dat vanzelf van de stam valt.'
Terwijl ik de laatste partjes in mijn mond stak, realiseerde ik me plotseling dat geloven in het goede in de mens zo eenvoudig is als het ontvangen van een piepklein mandarijntje.
En ik was vervuld van dankbaarheid jegens dit kleine baasje om zijn ogenschijnlijk eenvoudige, maar zo bijzonder veelzeggende gebaar. Ik startte de motor van de bus en we begaven ons welgemoed in het dagelijkse verkeer.
|
Relevant
|
