|
|
Editie 10 - 11 november 2009: Een ontmoeting
Elke twee weken schrijft Robert voor 9292 of verschijnt er een stukje uit zijn boek Achter Klapdeuren. Een bundel met verhalen over zijn leven als Utrechtse buschauffeur. Dit is het archief.
|
|
Editie 10 - 11 november 2009: De mens passagier
Hoewel wij buschauffeurs tot de sterksten binnen het menselijk geslacht gerekend kunnen worden - met het dagelijkse bombardement van bacteriën en virussen en weet ik het wat voor troep er nog meer door de lucht suist, is onze opgebouwde weerstand gelijk een Middeleeuwse burcht tijdens een belegering - zijn ook wij af en toe ziek.
Ten tijde van griepgolven, en nu dus de Mexicaanse Griep, kunnen een vervoersbedrijf en haar passagiers zelfs lelijk getroffen worden door uitval van chauffeurs, want waar geen chauffeur is rijdt ook geen bus.
Nou kun je zeggen wat je wilt over vervoersbedrijven, maar niet dat ze geen hart voor hun passagiers hebben. Elk vervoersbedrijf leunt in dat opzicht op de basis van uiterste plichtsbetrachting. De uitval van een rit wordt ervaren als iets héél ergs en werkelijk alles wordt in het werk gesteld om diensten intact te houden en alle ritten te laten doorgaan. Alle beschikbare overwerkers worden ingezet, mensen die roostervrij zijn worden uit bed gebeld, gepensioneerden worden benaderd om, al is het maar voor één uur bij wijze van spreken, een rit of een dienst uit te voeren en zelfs mensen op kantoor die een busrijbewijs hebben worden ingezet om U maar te kunnen brengen naar de plek waar U wezen wilt.
Ondanks alle uitmergelende invloeden van marktwerking en politiek gesteggel, de daaruit voortvloeiende zucht naar efficiency en noodzaak tot besparingen, gaat het uiteindelijk nog steeds om U, de mens passagier.
Ik vind dat hartverwarmend, eerlijk gezegd, werkelijk hartverwarmend.
|
Relevant
|
|
|
