|
Editie 6 - 15 september 2009: De halve wereld
Gehuld in een enorme knoflookwolk legde hij uit waarom hij tegen de rand van de instapdeur was gelopen.
Nee hoor, ik heb geen geen macula-degeneratie, en ook geen staar, antwoordde hij op mijn vraag.
't Is iets heel anders. Gretig begon hij uit te leggen wat hij niet zag.
Als ik lees, zei hij,zie ik de ene helft van het woord niet. Als ik zo naar je snelheidsmeter kijk, zie ik de andere helft niet. Als ik op het toetsenbord van de computer kijk, zie ik slechts het halve toetsenbord en als ik naar het scherm kijk zie ik het halve scherm. Bewegende beelden volg ik nauwelijks.
Ik moet voortdurend de andere helft erbij verzinnen. Daarbij heb ik eigenlijk altijd een vergrootglas nodig. Dat deed ik al op school, bij het correctiewerk en zo. Ik kom namelijk uit het onderwijs, moet je weten. Als ik 't één en ander uitvergroot gaat het nog wel.
Tsjonge, zei ik, denkend aan soortgelijke problemen van mijn oude vriend Jaap.
Ik heb die ellende al vanaf mijn twintigste. Hij greep zich vast aan de betaaltafel om de bocht van het Vredenburg naar de Jacobsstraat te overleven.
U oogt nou niet bepaald als een blinde of slechtziende, zei ik, terwijl ik snel naar hem opzij keek vanuit het verkeer vóór, opzij links, opzij rechts en achter me. Ik graaide naar de microfoon. De Jacobstraat, riep ik om.
Gelukkig niet. Als kind heb ik aan beide ogen een ontsteking gehad, die is doorgeslagen naar de zenuwen achter het netvlies. Bepaalde zenuwen zijn daaraan doodgegaan en die geven dus ook geen beeld van het netvlies meer door aan de hersenen.
Wat een narigheid.
Ja, zeg dat. En daar was niks tegen te doen. Ik kamp dus al mijn hele leven met dit probleem. Vandaag ga ik me oriënteren op wat hulpmiddelen.
Ik heb daartoe een uitnodiging gekregen van Bartiméus om een speciale dvd-speler uit te proberen die volgens een bepaald systeem werkt dat weer niet is te gebruiken op een gewone dvd-speler, maar waarmee je wèl weer het gesproken boek kunt afdraaien. Op de computer kan dat overigens ook, maar ik heb liever dat apparaat dan dat ik voortdurend bij de computer moet zitten om het verhaal te volgen. Mijn vrouw had de voorloper van dit systeem een paar jaar geleden al eens gezien op een blindenbeurs, maar het is er eigenlijk nooit van gekomen om het apparaat aan te schaffen.
Oudenoord, Hogeschool van Utrecht, Bartiméus.
Ah, ik ben d'er.
Ik opende de deuren.
Stap maar vóór uit hoor. Als U langs dat gebouw loopt waar ze aan het verbouwen zijn - ik wees schuin naar rechts - dan ziet U aan Uw rechterhand vanzelf Bartiméus. 't Is een stukkie van niks.
Dank je wel, en tot ziens! Hij stapte behoedzaam uit zijn knoflookwolk.
Denk aan het fietspad!
Hij bleef stokstijf staan terwijl de fietser hem rakelings passeerde.
Ik sloot de deuren, gooide de richtingaanwijzer naar links en gaf gas.
Ik toeterde kort, en hij stak enthousiast zijn hand op.
Zou hij me hebben zien terugzwaaien? Voor de helft dan misschien?
Gek idee dat-ie nu een halve bus zag wegrijden.
David van Mollemstraat.
|
Relevant
|
